Vatnaskógur
Fyrir tæplega 20 árum sat ég í rútu á leið frá Reykjavík. Við hliðina á mér sat strákur einnig úr Eyjum, Haukur að nafni. Við vorum tveir ásamt stórum hópi krakka á leið inn allan Hvalfjörðin (göngin ekki einu sinni orðin að draumi verkfræðinga og pólitíkusa), út hann aftur og upp í Vatnaskóg. Ferðin virtist endalaus, Hvalfjörðurinn botnlaus og vegurinn leiðinlegur. En við komumst á leiðarenda um síðir og vorum fegin því að stíga úr rútunni.
Sumarið 1988 (man ekki hvaða mánuð) var ein af fjölmörgum vikum tileinkuð okkur börnum og nýorðnum unglingum. Bæði kynin fengu að vera í þetta skiptið í sumarbúðum sem áratugum saman höfðu verið ævintýraland stráka allt frá því séra Friðrik Friðriksson fór þangað með nokkrum stráklingum og fræddi um kristilegt siðferði ásamt því sem útivist, virðing fyrir náttúrunni og að njóta æskunnar og vina var málið.
Þessi ferð mun ekki hverfa úr minningunni, svo skemmtileg var hún, krakkarnir, leikirnir, kojuspjallið fram eftir kvöldi í gamla skála, kvöldkaffið (mjólk og frónkex! 
), hópstjórarnir og kvöldvakan í lok þessarar æðislegu viku.
Ekki fór mikið fyrir trúrækninni í þessari ferð eða þeirri sem ég fór í 2 árum áður, en það skipti engu máli, Vatnaskógur snérist og snýst enn um samlyndi, vinskap og virðingu.
Seinustu helgi ók ég þangað í gullfallegu en köldu veðri. Markmiðið var að taka ljósmyndir, skoða sig um og rifja upp góða tíma. Ferðin hófst tæplega hálf fjögur og gekk vel úr borginni og gegnum göngin. Færðin varð aðeins erfiðari þegar kom að veginum inn Hvalfjörðinn enda fáfarin sú leið í dag.
Ég komst á staðinn eftir varlegan akstur og fékk fiðring í hjartað við að sjá gamla skála og hin húsin birtast í gegnum trén. Fátt hafði breyst við fyrstu sýn og ég steig úr bílnum alvopnaður myndavél og helling af rafhlöðum.
Á staðnum voru tveir umsjónarmenn enda nýfarinn hópur af krökkum eftir góða helgi. Annar þeirra var svo góður að opna fyrir mig kapelluna svo ég gæti tekið mynd. Svo fóru þeir á braut og ég gekk áfram um svæðið.
Eftir góða göngu, slatta af ljósmyndum og flakk um fortíðina í huganum lagði ég af stað upp úr skóginum og hélt sem leið lá inn í Hvalfjörðinn. Nú skyldi aka þennan botnlausa fjörð og njóta þess sem yrði fyrir á leiðinni.
Ferðin heim tók heillangan tíma enda vegurinn háll, en það skipti engu máli. Ég var sáttur við að aka þetta á 60-70 kílómetra hraða, gat horft aðeins í kringum mig og stoppað stöku sinnum.
Þegar veðrið verður betra þá mun ég eflaust aka Hvalfjörðinn aftur, skoða Botnsdal og fleiri staði. Allt landið barasta í sumar!
Skildu eftir svar