Klisjurnar eru því miður sannar. [ FLP ]

Ökumaður svarts Range Rover Sport, bílnúmerið FLP, taktu eftir ef svo ólíklega vill til að þú gúglir bíldrusluna þína og sjáir þetta. Það myndi gera umferð landsins gott ef þú yrðir skikkaður í ökuskóla hið snarasta og kannski eina allsbera flengingu í lokin fyrir framan bekkinn helvítið þitt.

Að svína sínkt og heilagt í veg fyrir aðra bíla (þ.á.m. mig með barn sem farþega) á Miklubrautinni, gefandi engin stefnuljós á svínslegum hraða í þokkabót, er vægast sagt ofbeldisakstur og furðulegt að þú hafi ekki endað í slysi á leið þinni að aðreininni að Kringlunni.

En, batnandi fólki er best að lifa, og megi einnig aðrir ökumenn sem lesa þetta hugsa sinn gang ef þeir temja sér ekki nema brot af hegðun ökumanns Land Rover Sport með bílnúmerið FLP.

Frá sólu

Tekið í Vestmannaeyjum í mánuðinum í skítakulda en afar fallegu veðri annars.

Þjóðhátíðarhelgin (verslunarmanna hvað?)

Ég vil byrja á því að óska fólki þolanlegrar þynnku, nóg er af henni í dag. Ef maður gæti nú virkjað þá myglu í hausum og líkömum fólks þá væri maður með næga orku til að lýsa upp Reykjavík.
Hehe.

Sjálfur átti ég afskaplega góða útivistar og flakk helgi. Fór með tveimur blómarósum Gullfoss og Geysis rúntinn á laugardegi í glimrandi góðu veðri. Við stoppuðum á Þingvöllum, við Laugardalshelli þar sem ábúendur voru allt fram á 20 öldina.
Við áðum á Geysi, fengum okkur að borða, tókum myndir og húðskömmuðum misvitra ljósmyndaratúrista sem bröltu að börmum Geysis sjálfs. Maður hefði ekki spurt að leikslokum ef einhver þeirra hefði dottið ofan í. Soðnar túristalappir einhver?
Eftir Geysisstopp var ferðinni haldið að Gullfossi en frá annari átt en fólk er vant að fara. Vegurinn að svæðinu hinum megin við fossinn er voðalegur, og versnaði bara eftir því sem maður komst nær, enda stöðvaði ég bílinn áður en hann færi að setjast á grjótið. Restina löbbuðum við þó langt væri enn að fara.

En gangan var svo sannarlega þess virði. Útsýnið er stórkostlegt þarna megin við Gullfoss og hrikalegt að sjá gljúfrið sem maður alla jafna sér ekkert af ef maður kemur túristamegin að.
Í gær var það svo bara afslöppun en í dag verður annað á könnunni.

Ég póstaði fáeinum myndum úr ferðinni. Set mun fleiri myndir inn seinna.

Bræður mínir og frændur eru án efa í stórum hópi þreyttra, þunnra en sællra þjóðhátíðargesta sem bíða nú þess eins að jafna sig og komast heim. Ég óska þeim alls hins besta og heiti því að mæta á þjóðhátíð á næsta ári. Já sko ég ætla að panta allt áður en vorið byrjar!

Hnýsni

Þekkja má þá forvitnu af nefjunum því af hnýsninni verða þau stundum brún.

Annars ekkert sérstakt í fréttum fyrir alla hina.

Bessastaðakirkja

Ég er stundum hættur að nenna því að kíkja hingað sjálfur, svo lítin áhuga hef ég haft á því að blogga. Ekki fer þó fyrir gúrkutíðinni heldur lítil nenna til að básúna um torg mínu daglega lífi, skoðunum eða tilfinningum.

Þeir hafa verið ansi erfiðir seinustu tveir mánuðir, sérstaklega erfiðir í raun og kannski ástæða þess að ég hef lítið bloggað. Hversu niðurdrepandi yrðu hugleiðingar um svarta framtíð, von um eilífan svefn og frið, lítið geðheilbrigði, atvinnuleysi og einangrun?
En allt það er að baki í bili og sannast það varðandi mig sem Íslending að ekkert er ég án vinnunnar.

Það er varla skrýtið hversu há tíðni sjálfsmorða er á meðal aldraðra karla um leiti er þeir komast á eftirlaun. Eftir áratuga starfsævi sem umlék allt þeirra líf, persónulegt og almennt, fjölskyldu og einstaklings þá hafa þeir allt í einu ekkert að gera við daginn, missa sjálfsmyndina og sitja með hendur í skauti, hendur sem áður höfðu nóg að gera.
Sem betur fer áttar fólk sig líka á því að fleira er hægt að gera við lífið en að vinna það frá sér og horfa sífellt til framtíðar eins og hross með hliðarleppa, ófært um að njóta augnabliksins.

Í gegnum erfiða tíma er mikilvægt að eiga góða að, og enn mikilvægara að ýta þessu fólki ekki frá sér. Ég á það til að framkvæma síðari skömmina þegar lífið verður erfitt, enda sýnir það sig í samskiptum mínum td við bræður mína, í gegnum MSN…

Það er samt ein manneskja sem hefur þrjóskast í gegnum skelina sem myndast hjá mér við þessar aðstæður, manneskja sem sá hjá mér bjartari daga þó ég hafi horft á svartnætti. Hún hefur stutt mig andlega og veraldlega leynt og ljóst til þess eins að hjálpa mér. Og ég nýt þess að vera með henni. Við erum stundum eins og tveir latir kettir nálægt hvoru öðru, mjálmum í sama tón og göngum svipaða leið.

Sólarupprás kl. rúmlega átta.

Eitt lítið tóm
og myrkrið svo mjúkt
áður en nótt dagar uppi
og skýin hátt og snjallt
tilkynna komu sólar.

Eftir rauðum dregli
er lagður er snjóföl
gengur svo sólin með hirð sinni
niður heiðina
og heilsar hneigjandi húsunum.

Súr brandari í boði See Mike Draw.

Það var mikið.

Ég verð að benda á þessa frétt á mbl.is en samkvæmt henni mun lögreglan beina athygli sinni að skussum í umferðinni sem gefa aldrei stefnuljós, hvort sem þeir skipta um akrein í þéttri umferð, beygja út úr hringtorgi, eða á gatnamótum.
Að gleyma að gefa stefnuljós er gott og blessað, fólk man þá bara næst. En þegar fólk meðvitað virðir þessa sjálfsögðu kurteisi sína við aðra ökumenn að vettugi, þá er það bara orðið kjánalegt, ef ekki hættulegt.